१. पत्तसिक्खापदवण्णना

द्वे अपत्ता, तस्मा एते भाजनपरिभोगेन परिभुञ्जितब्बा, नअधिट्ठानूपगानविकप्पनूपगताति अत्थोति च. समणसारुप्पेन पक्कन्ति अयोपत्तो पञ्चहि पाकेहि पक्को होति, मत्तिकापत्तो द्वीहि. ‘‘भिक्खुनिया पत्तसन्निच्चयस्स वारितत्ता (वजिर. टी. पाराजिक ६०२) भिक्खुस्सपि तं ‘अननुरूप’न्ति कत्वा ‘पुराणपत्तं पच्चुद्धरित्वा’ति वुत्त’’न्ति च लिखितं, तं न युत्तं पाळियं ‘‘सन्निच्चयं करेय्याति अनधिट्ठितो अविकप्पितो’’ति (पाचि. ७३५) वुत्तत्ता. सो हि कथिनक्खन्धके (महाव. ३०६ आदयो) निच्चयसन्निधि विय एकोपि पुनदिवसे ‘‘सन्निच्चयो’’ति वुच्चति. अनन्तरसिक्खापदे पन ‘‘दुतियो वारितो’’ति अधिट्ठानं नियतं. तस्मा द्वे पत्ते अधिट्ठातुं न लभति. सचे एकतो अधिट्ठाति, द्वेपि अनधिट्ठिता होन्ति. विसुं विसुं अधिट्ठाति, दुतियो अनधिट्ठितो. विकप्पेतुं पन बहूपि लभति. काकणिकमत्तम्पीति एत्थ पि-कारो ‘‘एकपाकम्पि जनेती’’ति पाकं सम्पिण्डेति. अथ वा सचे एकपाकेनेव सारुप्पो, वट्टतीति पाकपरिमाणं न वुत्तन्ति गहेतब्बं. अपत्तत्ता अधिट्ठानूपगो न होति. अपच्चुद्धरन्तेन विकप्पेतब्बोति पुराणपत्तं अपच्चुद्धरन्तेन सो पत्तो विकप्पेतब्बोति अत्थोति लिखितं.

पत्तसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.