६. वज्जप्पटिच्छादिकासिक्खापदवण्णना
पाराजिकं धम्मं अज्झापन्नन्ति भिक्खूहि साधारणानं चतुन्नं, असाधारणानं चतुन्नञ्चाति अट्ठन्नमञ्ञतरं अज्झापन्नं. इदञ्च पाराजिकं (पाचि. अट्ठ. ६६६) पच्छा पञ्ञत्तं, सङ्गीतिकारकाचरियेहि पन पुरिमेन सद्धिं युगळं कत्वा इमस्मिं ओकासे ठपितन्ति वेदितब्बं. ‘‘अट्ठन्नं पाराजिकानं अञ्ञतर’’न्ति (पाचि. ६६६) वचनतो पन वज्जप्पटिच्छादिकं या पटिच्छादेति, सापि वज्जप्पटिच्छादिका एवाति दट्ठब्बं. किञ्चापि वज्जप्पटिच्छादनं पेमवसेन होति, तथापि सिक्खापदवीतिक्कमचित्तं दोमनस्समेव होतीति कत्वा दुक्खवेदनं होतीति ‘‘तत्र हि पाचित्तियं…पे… सेसं तादिसमेवा’’ति वुत्तं.
वज्जप्पटिच्छादिकासिक्खापदवण्णना निट्ठिता.