७. तण्हक्खयसुत्तं

९०५. सावत्थिनिदानं. तत्र खो आयस्मा अनुरुद्धो भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘आवुसो भिक्खवो’’ति. ‘‘आवुसो’’ति खो ते भिक्खू आयस्मतो अनुरुद्धस्स पच्चस्सोसुं. आयस्मा अनुरुद्धो एतदवोच –

‘‘चत्तारोमे, आवुसो, सतिपट्ठाना भाविता बहुलीकता तण्हक्खयाय संवत्तन्ति. कतमे चत्तारो? इधावुसो, भिक्खु काये कायानुपस्सी विहरति…पे… वेदनासु…पे… चित्ते…पे… धम्मेसु धम्मानुपस्सी विहरति आतापी सम्पजानो सतिमा, विनेय्य लोके अभिज्झादोमनस्सं – इमे खो, आवुसो, चत्तारो सतिपट्ठाना भाविता बहुलीकता तण्हक्खयाय संवत्तन्ती’’ति. सत्तमं.