८. दुतियमहासमुद्दसुत्तं

११२८. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, महासमुद्दे उदकं परिक्खयं [महासमुद्दो परिक्खयं (सी. स्या. कं.) सं. नि. २.८१] परियादानं गच्छेय्य ठपेत्वा द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि. तं किं मञ्ञथ, भिक्खवे, कतमं नु खो बहुतरं – यं वा महासमुद्दे उदकं परिक्खीणं परियादिन्नं, यानि द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानी’’ति? ‘‘एतदेव, भन्ते, बहुतरं महासमुद्दे उदकं यदिदं परिक्खीणं परियादिन्नं; अप्पमत्तकानि द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानि. सङ्खम्पि न उपेन्ति, उपनिधम्पि न उपेन्ति, कलभागम्पि न उपेन्ति महासमुद्दे उदकं परिक्खीणं परियादिन्नं उपनिधाय द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानी’’ति. ‘‘एवमेव खो, भिक्खवे, अरियसावकस्स…पे… योगो करणीयो’’ति. अट्ठमं.