४. दुतियसंभेज्जसुत्तं

११२४. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, यत्थिमा महानदियो संसन्दन्ति समेन्ति, सेय्यथिदं – गङ्गा, यमुना, अचिरवती, सरभू, मही, तं उदकं परिक्खयं परियादानं गच्छेय्य, ठपेत्वा द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि. तं किं मञ्ञथ, भिक्खवे, कतमं नु खो बहुतरं – यं वा संभेज्जउदकं परिक्खीणं परियादिन्नं, यानि द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानी’’ति? ‘‘एतदेव, भन्ते, बहुतरं संभेज्जउदकं यदिदं परिक्खीणं परियादिन्नं; अप्पमत्तकानि द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानि. सङ्खम्पि न उपेन्ति, उपनिधम्पि न उपेन्ति, कलभागम्पि न उपेन्ति संभेज्जउदकं परिक्खीणं परियादिन्नं उपनिधाय द्वे वा तीणि वा उदकफुसितानि अवसिट्ठानी’’ति. ‘‘एवमेव खो, भिक्खवे, अरियसावकस्स…पे… योगो करणीयो’’ति. चतुत्थं.