२. पोक्खरणीसुत्तं

११२२. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, पोक्खरणी पञ्ञासयोजनानि आयामेन, पञ्ञासयोजनानि वित्थारेन, पञ्ञासयोजनानि उब्बेधेन, पुण्णा उदकस्स समतित्तिका काकपेय्या. ततो पुरिसो कुसग्गेन उदकं उद्धरेय्य. तं किं मञ्ञथ, भिक्खवे, कतमं नु खो बहुतरं – यं वा कुसग्गेन उब्भतं, यं वा पोक्खरणिया उदक’’न्ति? ‘‘एतदेव, भन्ते, बहुतरं, यदिदं – पोक्खरणिया उदकं; अप्पमत्तकं कुसग्गेन उदकं उब्भतं. सङ्खम्पि न उपेति, उपनिधम्पि न उपेति, कलभागम्पि न उपेति पोक्खरणिया उदकं उपनिधाय कुसग्गेन उदकं उब्भत’’न्ति. ‘‘एवमेव खो, भिक्खवे, अरियसावकस्स…पे… योगो करणीयो’’ति. दुतियं.