५. सत्तिसतसुत्तं

११०५. ‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, पुरिसो वस्ससतायुको वस्ससतजीवी. तमेनं एवं वदेय्य – ‘एहम्भो पुरिस, पुब्बण्हसमयं तं सत्तिसतेन हनिस्सन्ति, मज्झन्हिकसमयं सत्तिसतेन हनिस्सन्ति, सायन्हसमयं सत्तिसतेन हनिस्सन्ति. सो खो त्वं, अम्भो पुरिस, दिवसे दिवसे तीहि तीहि सत्तिसतेहि हञ्ञमानो वस्ससतायुको वस्ससतजीवी वस्ससतस्स अच्चयेन अनभिसमेतानि चत्तारि अरियसच्चानि अभिसमेस्ससी’’’ति.

‘‘अत्थवसिकेन, भिक्खवे, कुलपुत्तेन अलं उपगन्तुं. तं किस्स हेतु? अनमतग्गोयं, भिक्खवे, संसारो; पुब्बा कोटि नप्पञ्ञायति सत्तिप्पहारानं असिप्पहारानं उसुप्पहारानं फरसुप्पहारानं [असिप्पहारानं फरसुप्पहारानं (क.)]. एवञ्चेतं, भिक्खवे, अस्स. न खो पनाहं, भिक्खवे, सह दुक्खेन, सह दोमनस्सेन चतुन्नं अरियसच्चानं अभिसमयं वदामि; अपि चाहं, भिक्खवे, सहाव सुखेन, सहाव सोमनस्सेन चतुन्नं अरियसच्चानं अभिसमयं वदामि. कतमेसं चतुन्नं? दुक्खस्स अरियसच्चस्स…पे… दुक्खनिरोधगामिनिया पटिपदाय अरियसच्चस्स.

‘‘तस्मातिह, भिक्खवे, ‘इदं दुक्ख’न्ति योगो करणीयो…पे… ‘अयं दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदा’ति योगो करणीयो’’ति. पञ्चमं.