६. दुतियधारणसुत्तं

१०८६. ‘‘धारेथ नो तुम्हे, भिक्खवे, मया चत्तारि अरियसच्चानि देसितानी’’ति? एवं वुत्ते अञ्ञतरो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अहं खो, भन्ते, धारेमि भगवता चत्तारि अरियसच्चानि देसितानी’’ति.

‘‘यथा कथं पन त्वं, भिक्खु, धारेसि मया चत्तारि अरियसच्चानि देसितानी’’ति? ‘‘दुक्खं ख्वाहं, भन्ते, भगवता पठमं अरियसच्चं देसितं धारेमि. यो हि कोचि, भन्ते, समणो वा ब्राह्मणो वा एवं वदेय्य – ‘नेतं दुक्खं पठमं अरियसच्चं यं समणेन गोतमेन देसितं. अहमेतं दुक्खं पठमं अरियसच्चं पच्चक्खाय अञ्ञं दुक्खं पठमं अरियसच्चं पञ्ञपेस्सामी’ति – नेतं ठानं विज्जति. दुक्खसमुदयं ख्वाहं, भन्ते, भगवता…पे… दुक्खनिरोधगामिनिं पटिपदं ख्वाहं, भन्ते, भगवता चतुत्थं अरियसच्चं देसितं धारेमि. यो हि कोचि, भन्ते, समणो वा ब्राह्मणो वा एवं वदेय्य – ‘नेतं दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदा चतुत्थं अरियसच्चं यं समणेन गोतमेन देसितं. अहमेतं दुक्खनिरोधगामिनिं पटिपदं चतुत्थं अरियसच्चं पच्चक्खाय अञ्ञं दुक्खनिरोधगामिनिं पटिपदं चतुत्थं अरियसच्चं पञ्ञपेस्सामी’ति – नेतं ठानं विज्जति. एवं ख्वाहं, भन्ते, धारेमि भगवता चत्तारि अरियसच्चानि देसितानी’’ति.

‘‘साधु साधु, भिक्खु! साधु खो त्वं, भिक्खु, धारेसि मया चत्तारि अरियसच्चानि देसितानीति. दुक्खं खो, भिक्खु, मया पठमं अरियसच्चं देसितं, तथा नं धारेहि. यो हि कोचि, भिक्खु, समणो वा ब्राह्मणो वा एवं वदेय्य – ‘नेतं दुक्खं पठमं अरियसच्चं यं समणेन गोतमेन देसितं. अहमेतं दुक्खं पठमं अरियसच्चं पच्चक्खाय अञ्ञं दुक्खं पठमं अरियसच्चं पञ्ञपेस्सामी’ति – नेतं ठानं विज्जति. दुक्खसमुदयं खो, भिक्खु…पे… दुक्खनिरोधं खो, भिक्खु…पे… दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदा खो, भिक्खु, मया चतुत्थं अरियसच्चं देसितं, तथा नं धारेहि. यो हि कोचि, भिक्खु, समणो वा ब्राह्मणो वा एवं वदेय्य – ‘नेतं दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदा चतुत्थं अरियसच्चं यं समणेन गोतमेन देसितं. अहमेतं दुक्खनिरोधगामिनिं पटिपदं चतुत्थं अरियसच्चं पच्चक्खाय अञ्ञं दुक्खनिरोधगामिनिं पटिपदं चतुत्थं अरियसच्चं पञ्ञपेस्सामी’ति – नेतं ठानं विज्जति. एवं खो त्वं, भिक्खु, धारेहि मया चत्तारि अरियसच्चानि देसितानीति.

‘‘तस्मातिह, भिक्खु, ‘इदं दुक्ख’न्ति योगो करणीयो…पे… ‘अयं दुक्खनिरोधगामिनी पटिपदा’ति योगो करणीयो’’ति. छट्ठं.