३. धम्मदिन्नसुत्तं

१०४९. एकं समयं भगवा बाराणसियं विहरति इसिपतने मिगदाये. अथ खो धम्मदिन्नो उपासको पञ्चहि उपासकसतेहि सद्धिं येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो धम्मदिन्नो उपासको भगवन्तं एतदवोच – ‘‘ओवदतु नो, भन्ते, भगवा; अनुसासतु नो, भन्ते, भगवा यं अम्हाकं अस्स दीघरत्तं हिताय सुखाया’’ति.

‘‘तस्मातिह वो, धम्मदिन्नं, एवं सिक्खितब्बं – ‘ये ते सुत्तन्ता तथागतभासिता गम्भीरा गम्भीरत्था लोकुत्तरा सुञ्ञतपटिसंयुत्ता ते कालेन कालं उपसम्पज्ज विहरिस्सामा’ति. एवञ्हि वो, धम्मदिन्न, सिक्खितब्ब’’न्ति. ‘‘न खो नेतं, भन्ते, सुकरं अम्हेहि पुत्तसम्बाधसयनं अज्झावसन्तेहि कासिकचन्दनं पच्चनुभोन्तेहि मालागन्धविलेपनं धारयन्तेहि जातरूपरजतं सादियन्तेहि – ये ते सुत्तन्ता तथागतभासिता गम्भीरा गम्भीरत्था लोकुत्तरा सुञ्ञतपटिसंयुत्ता ते कालेन कालं उपसम्पज्ज विहरितुं. तेसं नो, भन्ते, भगवा अम्हाकं पञ्चसु सिक्खापदेसु ठितानं उत्तरिधम्मं देसेतू’’ति.

‘‘तस्मातिह वो, धम्मदिन्न, एवं सिक्खितब्बं – ‘बुद्धे अवेच्चप्पसादेन समन्नागता भविस्साम – इतिपि सो भगवा…पे… सत्था देवमनुस्सानं बुद्धो भगवाति. धम्मे…पे… सङ्घे…पे… अरियकन्तेहि सीलेहि समन्नागता भविस्साम अखण्डेहि…पे… समाधिसंवत्तनिकेही’ति. एवञ्हि वो, धम्मदिन्न, सिक्खितब्ब’’न्ति.

‘‘यानिमानि, भन्ते, भगवता चत्तारि सोतापत्तियङ्गानि देसितानि, संविज्जन्ते ते धम्मा अम्हेसु, मयञ्च तेसु धम्मेसु सन्दिस्साम. मयञ्हि भन्ते, बुद्धे अवेच्चप्पसादेन समन्नागता – इतिपि सो भगवा…पे… सत्था देवमनुस्सानं बुद्धो भगवाति. धम्मे…पे… सङ्घे…पे… अरियकन्तेहि सीलेहि समन्नागता अखण्डेहि…पे… समाधिसंवत्तनिकेही’’ति. ‘‘लाभा वो, धम्मदिन्न, सुलद्धं वो, धम्मदिन्न! सोतापत्तिफलं तुम्हेहि ब्याकत’’न्ति. ततियं.