३३. परायनसुत्तं

४०९. ‘‘परायनञ्च [परायणञ्च (पी. सी. अट्ठ.)] वो, भिक्खवे, देसेस्सामि परायनगामिञ्च मग्गं. तं सुणाथ. कतमञ्च, भिक्खवे, परायनं? यो, भिक्खवे, रागक्खयो दोसक्खयो मोहक्खयो – इदं वुच्चति, भिक्खवे, परायनं. कतमो च, भिक्खवे, परायनगामी मग्गो? कायगतासति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, परायनगामिमग्गो. इति खो, भिक्खवे, देसितं वो मया परायनं, देसितो परायनगामिमग्गो. यं, भिक्खवे, सत्थारा करणीयं सावकानं हितेसिना अनुकम्पकेन अनुकम्पं उपादाय, कतं वो तं मया. एतानि, भिक्खवे, रुक्खमूलानि, एतानि सुञ्ञागारानि. झायथ, भिक्खवे, मा पमादत्थ; मा पच्छा विप्पटिसारिनो अहुवत्थ. अयं वो अम्हाकं अनुसासनी’’ति. (यथा असङ्खतं तथा वित्थारेतब्बं). तेत्तिंसतिमं.

दुतियो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

असङ्खतं अनतं अनासवं, सच्चञ्च पारं निपुणं सुदुद्दसं;

अजज्जरं धुवं अपलोकितं, अनिदस्सनं निप्पपञ्च सन्तं.

अमतं पणीतञ्च सिवञ्च खेमं, तण्हाक्खयो अच्छरियञ्च अब्भुतं;

अनीतिकं अनीतिकधम्मं, निब्बानमेतं सुगतेन देसितं.

अब्यापज्झो विरागो च, सुद्धि मुत्ति अनालयो;

दीपो लेणञ्च ताणञ्च, सरणञ्च परायनन्ति.

असङ्खतसंयुत्तं समत्तं.