२. अनतसुत्तं

३७८. ‘‘अनतञ्च वो, भिक्खवे, देसेस्सामि, अनतगामिञ्च मग्गं. तं सुणाथ. कतमञ्च, भिक्खवे, अनतं…पे…’’. (यथा असङ्खतं तथा वित्थारेतब्बं). दुतियं.