९. पठमद्वयसुत्तं

९२. ‘‘द्वयं वो, भिक्खवे, देसेस्सामि. तं सुणाथ. किञ्च, भिक्खवे, द्वयं? चक्खुञ्चेव रूपा च, सोतञ्चेव सद्दा च, घानञ्चेव गन्धा च, जिव्हा चेव रसा च, कायो चेव फोट्ठब्बा च, मनो चेव धम्मा च – इदं वुच्चति, भिक्खवे, द्वयं.

‘‘यो, भिक्खवे, एवं वदेय्य – ‘अहमेतं द्वयं पच्चक्खाय अञ्ञं द्वयं पञ्ञपेस्सामी’ति, तस्स वाचावत्थुकमेवस्स. पुट्ठो च न सम्पायेय्य. उत्तरिञ्च विघातं आपज्जेय्य. तं किस्स हेतु? यथा तं, भिक्खवे, अविसयस्मि’’न्ति. नवमं.