७. उपसेनआसीविससुत्तं

६९. एकं समयं आयस्मा च सारिपुत्तो आयस्मा च उपसेनो राजगहे विहरन्ति सीतवने सप्पसोण्डिकपब्भारे. तेन खो पन समयेन आयस्मतो उपसेनस्स काये आसीविसो पतितो होति. अथ खो आयस्मा उपसेनो भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘एथ मे, आवुसो, इमं कायं मञ्चकं आरोपेत्वा बहिद्धा नीहरथ. पुरायं कायो इधेव विकिरति; सेय्यथापि भुसमुट्ठी’’ति.

एवं वुत्ते, आयस्मा सारिपुत्तो आयस्मन्तं उपसेनं एतदवोच – ‘‘न खो पन मयं पस्साम आयस्मतो उपसेनस्स कायस्स वा अञ्ञथत्तं इन्द्रियानं वा विपरिणामं. अथ च पनायस्मा उपसेनो एवमाह – ‘एथ मे, आवुसो, इमं कायं मञ्चकं आरोपेत्वा बहिद्धा नीहरथ. पुरायं कायो इधेव विकिरति; सेय्यथापि भुसमुट्ठी’’’ति. ‘‘यस्स नून, आवुसो सारिपुत्त, एवमस्स – ‘अहं चक्खूति वा मम चक्खूति वा…पे… अहं जिव्हाति वा मम जिव्हाति वा… अहं मनोति वा मम मनोति वा’. तस्स, आवुसो सारिपुत्त, सिया कायस्स वा अञ्ञथत्तं इन्द्रियानं वा विपरिणामो. मय्हञ्च खो, आवुसो सारिपुत्त, न एवं होति – ‘अहं चक्खूति वा मम चक्खूति वा…पे… अहं जिव्हाति वा मम जिव्हाति वा…पे… अहं मनोति वा मम मनोति वा’. तस्स मय्हञ्च खो, आवुसो सारिपुत्त, किं कायस्स वा अञ्ञथत्तं भविस्सति, इन्द्रियानं वा विपरिणामो’’ति!

‘‘तथा हि पनायस्मतो उपसेनस्स दीघरत्तं अहङ्कारममङ्कारमानानुसयो सुसमूहतो. तस्मा आयस्मतो उपसेनस्स न एवं होति – ‘अहं चक्खूति वा मम चक्खूति वा…पे… अहं जिव्हाति वा मम जिव्हाति वा…पे… अहं मनोति वा मम मनोति वा’’’ति. अथ खो ते भिक्खू आयस्मतो उपसेनस्स कायं मञ्चकं आरोपेत्वा बहिद्धा नीहरिंसु. अथ खो आयस्मतो उपसेनस्स कायो तत्थेव विकिरि; सेय्यथापि भुसमुट्ठीति. सत्तमं.