१. सब्बसुत्तं

२३. सावत्थिनिदानं. ‘‘सब्बं वो, भिक्खवे, देसेस्सामि. तं सुणाथ. किञ्च, भिक्खवे, सब्बं? चक्खुञ्चेव रूपा च, सोतञ्च [सोतञ्चेव (?) एवमितरयुगलेसुपि] सद्दा च, घानञ्च गन्धा च, जिव्हा च रसा च, कायो च फोट्ठब्बा च, मनो च धम्मा च – इदं वुच्चति, भिक्खवे, सब्बं. यो, भिक्खवे, एवं वदेय्य – ‘अहमेतं सब्बं पच्चक्खाय अञ्ञं सब्बं पञ्ञापेस्सामी’ति, तस्स वाचावत्थुकमेवस्स [वाचावत्थुरेवस्स (सी. पी.), वाचावत्थुदेवस्स (स्या. कं.)]; पुट्ठो च न सम्पायेय्य, उत्तरिञ्च विघातं आपज्जेय्य. तं किस्स हेतु? यथा तं, भिक्खवे, अविसयस्मि’’न्ति. पठमं.