४. दुतियअस्सादपरियेसनसुत्तं

१६. ‘‘रूपानाहं, भिक्खवे, अस्सादपरियेसनं अचरिं. यो रूपानं अस्सादो तदज्झगमं. यावता रूपानं अस्सादो पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. रूपानाहं, भिक्खवे, आदीनवपरियेसनं अचरिं. यो रूपानं आदीनवो तदज्झगमं. यावता रूपानं आदीनवो पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. रूपानाहं, भिक्खवे, निस्सरणपरियेसनं अचरिं. यं रूपानं निस्सरणं तदज्झगमं. यावता रूपानं निस्सरणं, पञ्ञाय मे तं सुदिट्ठं. सद्दानाहं, भिक्खवे… गन्धानाहं, भिक्खवे… रसानाहं, भिक्खवे… फोट्ठब्बानाहं, भिक्खवे… धम्मानाहं, भिक्खवे, अस्सादपरियेसनं अचरिं. यो धम्मानं अस्सादो तदज्झगमं. यावता धम्मानं अस्सादो पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. धम्मानाहं, भिक्खवे, आदीनवपरियेसनं अचरिं. यो धम्मानं आदीनवो तदज्झगमं. यावता धम्मानं आदीनवो पञ्ञाय मे सो सुदिट्ठो. धम्मानाहं, भिक्खवे, निस्सरणपरियेसनं अचरिं. यं धम्मानं निस्सरणं तदज्झगमं. यावता धम्मानं निस्सरणं, पञ्ञाय मे तं सुदिट्ठं.

‘‘यावकीवञ्चाहं, भिक्खवे, इमेसं छन्नं बाहिरानं आयतनानं अस्सादञ्च अस्सादतो, आदीनवञ्च आदीनवतो, निस्सरणञ्च निस्सरणतो यथाभूतं नाब्भञ्ञासिं…पे… पच्चञ्ञासिं. ञाणञ्च पन मे दस्सनं उदपादि – ‘अकुप्पा मे विमुत्ति, अयमन्तिमा जाति, नत्थि दानि पुनब्भवो’’’ति. चतुत्थं.