५. दुतियदारुक्खन्धोपमसुत्तं

२४२. एकं समयं भगवा किमिलायं [किम्बिलायं (सी. पी.), किम्मिलायं (स्या. कं.)] विहरति गङ्गाय नदिया तीरे. अद्दसा खो भगवा महन्तं दारुक्खन्धं गङ्गाय नदिया सोतेन वुय्हमानं. दिस्वान भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘पस्सथ नो तुम्हे, भिक्खवे, अमुं महन्तं दारुक्खन्धं गङ्गाय नदिया सोतेन वुय्हमान’’न्ति? ‘‘एवं भन्ते’’…पे… एवं वुत्ते, आयस्मा किमिलो भगवन्तं एतदवोच – किं नु खो, भन्ते, ओरिमं तीरं…पे… कतमो च, किमिल, अन्तोपूतिभावो. इध, किमिल, भिक्खु अञ्ञतरं संकिलिट्ठं आपत्तिं आपन्नो होति यथारूपाय आपत्तिया न वुट्ठानं पञ्ञायति. अयं वुच्चति, किमिल, अन्तोपूतिभावोति. पञ्चमं.