४९-५१. बाहिरातीतादियंदुक्खसुत्तं

२१६-२१८. ‘‘रूपा, भिक्खवे, दुक्खा अतीता अनागता पच्चुप्पन्ना. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं. सद्दा… गन्धा… रसा… फोट्ठब्बा… धम्मा दुक्खा अतीता अनागता पच्चुप्पन्ना. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति.