४-६. दुक्खछन्दादिसुत्तं

१७१-१७३. ‘‘यं, भिक्खवे, दुक्खं, तत्र वो छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. किञ्च, भिक्खवे, दुक्खं? चक्खु, भिक्खवे, दुक्खं; तत्र वो छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो…पे… जिव्हा दुक्खा…पे… मनो दुक्खो; तत्र वो छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. यं, भिक्खवे, दुक्खं तत्र वो छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो’’ति.