३७. अज्झत्तातीतयदनिच्चसुत्तं

२०४. ‘‘चक्खु, भिक्खवे, अनिच्चं अतीतं. यदनिच्चं, तं दुक्खं. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं…पे… जिव्हा अनिच्चा अतीता. यदनिच्चं, तं दुक्खं. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं…पे… मनो अनिच्चो अतीतो. यदनिच्चं, तं दुक्खं. यं दुक्खं, तदनत्ता. यदनत्ता, तं ‘नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ता’ति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय दट्ठब्बं. एवं पस्सं…पे… नापरं इत्थत्तायाति पजानाती’’ति.