१२. अत्तानुदिट्ठिपहानसुत्तं

१६७. अथ खो अञ्ञतरो भिक्खु…पे… एतदवोच – ‘‘कथं नु खो, भन्ते, जानतो कथं पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयती’’ति? ‘‘चक्खुं खो, भिक्खु, अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति. रूपे अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति. चक्खुविञ्ञाणं अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति. चक्खुसम्फस्सं अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति. यम्पिदं चक्खुसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति…पे… जिव्हं अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति…पे… मनं अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयति. धम्मे… मनोविञ्ञाणं… मनोसम्फस्सं… यम्पिदं मनोसम्फस्सपच्चया उप्पज्जति वेदयितं सुखं वा दुक्खं वा अदुक्खमसुखं वा तम्पि अनत्ततो जानतो पस्सतो अत्तानुदिट्ठि पहीयती’’ति. द्वादसमं.

नन्दिक्खयवग्गो सोळसमो.

तस्सुद्दानं –

नन्दिक्खयेन चत्तारो, जीवकम्बवने दुवे;

कोट्ठिकेन तयो वुत्ता, मिच्छा सक्काय अत्तनोति.