२. हरन्तिसुत्तं

३९३. सावत्थिनिदानं. ‘‘चतस्सो इमा, भिक्खवे, सुपण्णयोनियो. कतमा चतस्सो? अण्डजा…पे… इमा खो, भिक्खवे, चतस्सो सुपण्णयोनियो. तत्र, भिक्खवे, अण्डजा सुपण्णा अण्डजेव नागे हरन्ति, न जलाबुजे, न संसेदजे, न ओपपातिके. तत्र, भिक्खवे, जलाबुजा सुपण्णा अण्डजे च जलाबुजे च नागे हरन्ति, न संसेदजे, न ओपपातिके. तत्र, भिक्खवे, संसेदजा सुपण्णा अण्डजे च जलाबुजे च संसेदजे च नागे हरन्ति, न ओपपातिके. तत्र, भिक्खवे, ओपपातिका सुपण्णा अण्डजे च जलाबुजे च संसेदजे च ओपपातिके च नागे हरन्ति. इमा खो, भिक्खवे, चतस्सो सुपण्णयोनियो’’ति. दुतियं.