२. अवितक्कसुत्तं

३३३. सावत्थिनिदानं. अद्दसा खो आयस्मा आनन्दो…पे… आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच – ‘‘विप्पसन्नानि खो ते, आवुसो सारिपुत्त, इन्द्रियानि; परिसुद्धो मुखवण्णो परियोदातो. कतमेनायस्मा सारिपुत्तो अज्ज विहारेन विहासी’’ति?

‘‘इधाहं, आवुसो, वितक्कविचारानं वूपसमा अज्झत्तं सम्पसादनं चेतसो एकोदिभावं अवितक्कं अविचारं समाधिजं पीतिसुखं दुतियं झानं उपसम्पज्ज विहरामि. तस्स मय्हं, आवुसो, न एवं होति – ‘अहं दुतियं झानं समापज्जामी’ति वा ‘अहं दुतियं झानं समापन्नो’ति वा ‘अहं दुतिया झाना वुट्ठितो’ति वा’’ति. ‘‘तथा हि पनायस्मतो सारिपुत्तस्स दीघरत्तं अहङ्कारममङ्कारमानानुसया सुसमूहता. तस्मा आयस्मतो सारिपुत्तस्स न एवं होति – ‘अहं दुतियं झानं समापज्जामी’ति वा ‘अहं दुतियं झानं समापन्नो’ति वा ‘अहं दुतिया झाना वुट्ठितो’ति वा’’ति. दुतियं.