१७. होतिचनचहोतितथागतोसुत्तं

२२२. सावत्थिनिदानं. ‘‘किस्मिं नु खो, भिक्खवे, सति, किं उपादाय, किं अभिनिविस्स एवं दिट्ठि उप्पज्जति – ‘होति च न च होति तथागतो परं मरणा’’’ति? भगवंमूलका नो, भन्ते, धम्मा…पे… नियतो सम्बोधिपरायनो’’ति. सत्तरसमं.