१२. निरोधधम्मसुत्तं

२०५. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नं खो आयस्मन्तं राधं भगवा एतदवोच – ‘‘यो खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. को च, राध, निरोधधम्मो? रूपं खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. वेदना…पे… सञ्ञा…पे… सङ्खारा…पे… विञ्ञाणं निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. यो खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो’’ति.

उपनिसिन्नवग्गो चतुत्थो.

तस्सुद्दानं –

मारो च मारधम्मो च, अनिच्चेन अपरे दुवे;

दुक्खेन च दुवे वुत्ता, अनत्तेन तथेव च;

खयवयसमुदयं, निरोधधम्मेन द्वादसाति.

राधसंयुत्तं समत्तं.