१२. निरोधधम्मसुत्तं

१९३. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘साधु मे, भन्ते, भगवा संखित्तेन धम्मं देसेतु, यमहं भगवतो धम्मं सुत्वा एको वूपकट्ठो अप्पमत्तो आतापी पहितत्तो विहरेय्य’’न्ति.

‘‘यो खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो. को च, राध, निरोधधम्मो? रूपं खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… वेदना निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… सञ्ञा निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… सङ्खारा निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… विञ्ञाणं निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो…पे… यो खो, राध, निरोधधम्मो; तत्र ते छन्दो पहातब्बो, रागो पहातब्बो, छन्दरागो पहातब्बो’’ति [सीहळपोत्थके पन इमस्मिं वग्गे छत्तिंस सुत्तानि विभत्तानि एकेकं सुत्तं तीणि तीणि कत्वा, एवं चतुत्थवग्गेपि].

आयाचनवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

मारो च मारधम्मो च, अनिच्चेन अपरे दुवे;

दुक्खेन च दुवे वुत्ता, अनत्तेन तथेव च;

खयवयसमुदयं, निरोधधम्मेन द्वादसाति.