४. परिञ्ञेय्यसुत्तं

१६३. सावत्थिनिदानं. आयस्मा राधो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो आयस्मन्तं राधं भगवा एतदवोच –

‘‘परिञ्ञेय्ये च, राध, धम्मे देसेस्सामि परिञ्ञञ्च परिञ्ञाताविं पुग्गलञ्च. तं सुणाहि, साधुकं मनसि करोहि; भासिस्सामी’’ति. ‘‘एवं, भन्ते’’ति खो आयस्मा राधो भगवतो पच्चस्सोसि. भगवा एतदवोच – ‘‘कतमे च, राध, परिञ्ञेय्या धम्मा? रूपं खो, राध, परिञ्ञेय्यो धम्मो, वेदना परिञ्ञेय्यो धम्मो, सञ्ञा परिञ्ञेय्यो धम्मो, सङ्खारा परिञ्ञेय्यो धम्मो, विञ्ञाणं परिञ्ञेय्यो धम्मो. इमे वुच्चन्ति, राध, परिञ्ञेय्या धम्मा. कतमा च, राध, परिञ्ञा? यो खो, राध, रागक्खयो दोसक्खयो मोहक्खयो – अयं वुच्चति, राध, परिञ्ञा. कतमो च, राध, परिञ्ञातावी पुग्गलो? ‘अरहा’तिस्स वचनीयं. य्वायं आयस्मा एवंनामो एवंगोत्तो – अयं वुच्चति, राध, परिञ्ञातावी पुग्गलो’’ति. चतुत्थं.