१. मारसुत्तं

१६०. सावत्थिनिदानं. अथ खो आयस्मा राधो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा राधो भगवन्तं एतदवोच –

‘‘‘मारो, मारो’ति, भन्ते, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, मारो’’ति? ‘‘रूपे खो, राध, सति मारो वा अस्स मारेता वा यो वा पन मीयति. तस्मातिह त्वं, राध, रूपं मारोति पस्स, मारेताति पस्स, मीयतीति पस्स, रोगोति पस्स, गण्डोति पस्स, सल्लन्ति पस्स, अघन्ति पस्स, अघभूतन्ति पस्स. ये नं एवं पस्सन्ति ते सम्मा पस्सन्ति. वेदनाय सति… सञ्ञाय सति… सङ्खारेसु सति… विञ्ञाणे सति मारो वा अस्स मारेता वा यो वा पन मीयति. तस्मातिह त्वं, राध, विञ्ञाणं मारोति पस्स, मारेताति पस्स, मीयतीति पस्स, रोगोति पस्स, गण्डोति पस्स, सल्लन्ति पस्स, अघन्ति पस्स, अघभूतन्ति पस्स. ये नं एवं पस्सन्ति, ते सम्मा पस्सन्ती’’ति.

‘‘सम्मादस्सनं पन, भन्ते, किमत्थिय’’न्ति? ‘‘सम्मादस्सनं खो, राध, निब्बिदत्थं’’. ‘‘निब्बिदा पन, भन्ते, किमत्थिया’’ति? ‘‘निब्बिदा खो, राध, विरागत्था’’. ‘‘विरागो पन, भन्ते, किमत्थियो’’ति? ‘‘विरागो खो, राध, विमुत्तत्थो’’. ‘‘विमुत्ति पन, भन्ते, किमत्थिया’’ति? ‘‘विमुत्ति खो, राध, निब्बानत्था’’. ‘‘निब्बानं पन, भन्ते, किमत्थिय’’न्ति? ‘‘अच्चयासि [अच्चसरा (सी. स्या. कं.), अस्स (पी.), अच्चया (क.)], राध, पञ्हं, नासक्खि पञ्हस्स परियन्तं गहेतुं. निब्बानोगधञ्हि, राध, ब्रह्मचरियं वुस्सति, निब्बानपरायनं निब्बानपरियोसान’’न्ति. पठमं.