११. पभङ्गुसुत्तं

३२. सावत्थिनिदानं. ‘‘पभङ्गुञ्च, भिक्खवे, देसेस्सामि अप्पभङ्गुञ्च. तं सुणाथ. किञ्च, भिक्खवे, पभङ्गु, किं अप्पभङ्गु? रूपं, भिक्खवे, पभङ्गु. यो तस्स निरोधो वूपसमो अत्थङ्गमो, इदं अप्पभङ्गु. वेदना पभङ्गु. यो तस्सा निरोधो वूपसमो अत्थङ्गमो, इदं अप्पभङ्गु. सञ्ञा पभङ्गु… सङ्खारा पभङ्गु. यो तेसं निरोधो वूपसमो अत्थङ्गमो, इदं अप्पभङ्गु. विञ्ञाणं पभङ्गु. यो तस्स निरोधो वूपसमो अत्थङ्गमो, इदं अप्पभङ्गू’’ति. एकादसमं.

भारवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

भारं परिञ्ञं अभिजानं, छन्दरागं चतुत्थकं;

अस्सादा च तयो वुत्ता, अभिनन्दनमट्ठमं;

उप्पादं अघमूलञ्च, एकादसमो पभङ्गूति.