२. विज्जासुत्तं

११४. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं निसिन्नो खो सो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘विज्जा विज्जा’ति, भन्ते, वुच्चति. कतमा नु खो, भन्ते, विज्जा, कित्तावता च विज्जागतो होती’’ति? ‘‘इध, भिक्खु, सुतवा अरियसावको रूपं पजानाति, रूपसमुदयं पजानाति, रूपनिरोधं पजानाति, रूपनिरोधगामिनिं पटिपदं पजानाति. वेदनं… सञ्ञं… सङ्खारे पजानाति…पे… विञ्ञाणनिरोधगामिनिं पटिपदं पजानाति. अयं वुच्चति, भिक्खु, विज्जा. एत्तावता च विज्जागतो होती’’ति. दुतियं.