१२. दुतियसिङ्गालसुत्तं

२३४. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘अस्सुत्थ नो तुम्हे, भिक्खवे, रत्तिया पच्चूससमयं जरसिङ्गालस्स वस्समानस्सा’’ति? ‘‘एवं, भन्ते’’. ‘‘सिया खो, भिक्खवे, तस्मिं जरसिङ्गाले या काचि कतञ्ञुता कतवेदिता, न त्वेव इधेकच्चे सक्यपुत्तियपटिञ्ञे सिया या काचि कतञ्ञुता कतवेदिता. तस्मातिह, भिक्खवे, एवं सिक्खितब्बं – ‘कतञ्ञुनो भविस्साम कतवेदिनो; न च नो [न च नोति इदं सी. पी. पोत्थकेसु नत्थि] अम्हेसु अप्पकम्पि कतं नस्सिस्सती’ति [मा नस्सिस्सतीति (सी. पी.), विनस्सिस्सतीति (स्या. कं.)]. एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति. द्वादसमं.

ओपम्मसंयुत्तं समत्तं.