८-१३. पितुसुत्तादिछक्कं

१८७. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘दारुणो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको कटुको फरुसो अन्तरायिको अनुत्तरस्स योगक्खेमस्स अधिगमाय. इधाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं एवं चेतसा चेतो परिच्च पजानामि – ‘न चायमायस्मा पितुपि हेतु…पे… भातुपि हेतु… भगिनियापि हेतु… पुत्तस्सपि हेतु… धीतुयापि हेतु… पजापतियापि हेतु सम्पजानमुसा भासेय्या’ति. तमेनं पस्सामि अपरेन समयेन लाभसक्कारसिलोकेन अभिभूतं परियादिण्णचित्तं सम्पजानमुसा भासन्तं. एवं दारुणो खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको कटुको फरुसो अन्तरायिको अनुत्तरस्स योगक्खेमस्स अधिगमाय. तस्मातिह, भिक्खवे, एवं सिक्खितब्बं – ‘उप्पन्नं लाभसक्कारसिलोकं पजहिस्साम, न च नो उप्पन्नो लाभसक्कारसिलोको चित्तं परियादाय ठस्सती’ति. एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति. तेरसमं.

चतुत्थो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

भिन्दि मूलं दुवे धम्मा, पक्कन्तं रथ मातरि;

पिता भाता च भगिनी, पुत्तो धीता पजापतीति.

लाभसक्कारसंयुत्तं समत्तं.