१०. भिक्खुसुत्तं

१७९. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘योपि सो, भिक्खवे, भिक्खु अरहं खीणासवो तस्सपाहं लाभसक्कारसिलोको अन्तरायाय वदामी’’ति. एवं वुत्ते, आयस्मा आनन्दो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘किस्स पन, भन्ते, खीणासवस्स भिक्खुनो लाभसक्कारसिलोको अन्तरायाया’’ति? ‘‘या हिस्स सा, आनन्द, अकुप्पा चेतोविमुत्ति नाहं तस्सा लाभसक्कारसिलोकं अन्तरायाय वदामि. ये च ख्वस्स, आनन्द, अप्पमत्तस्स आतापिनो पहितत्तस्स विहरतो दिट्ठधम्मसुखविहारा अधिगता तेसाहमस्स लाभसक्कारसिलोकं अन्तरायाय वदामि. एवं दारुणो खो, आनन्द, लाभसक्कारसिलोको कटुको फरुसो अन्तरायिको अनुत्तरस्स योगक्खेमस्स अधिगमाय. तस्मातिहानन्द, एवं सिक्खितब्बं – ‘उप्पन्नं लाभसक्कारसिलोकं पजहिस्साम, न च नो उप्पन्नो लाभसक्कारसिलोको चित्तं परियादाय ठस्सती’ति. एवञ्हि वो, आनन्द, सिक्खितब्ब’’न्ति. दसमं.

ततियो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

मातुगामो च कल्याणी, पुत्तो च एकधीतु च;

समणब्राह्मणा तीणि, छवि रज्जु च भिक्खुनाति.