३-१०. सुवण्णनिक्खसुत्तादिअट्ठकं
१६९. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘इधाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं एवं चेतसा चेतो परिच्च पजानामि – ‘न चायमायस्मा सुवण्णनिक्खस्सापि हेतु…पे… सुवण्णनिक्खसतस्सापि हेतु… सिङ्गीनिक्खस्सापि हेतु… सिङ्गीनिक्खसतस्सापि हेतु… पथवियापि जातरूपपरिपूराय हेतु… आमिसकिञ्चिक्खहेतुपि… जीवितहेतुपि… जनपदकल्याणियापि हेतु सम्पजानमुसा भासेय्या’ति. तमेनं पस्सामि अपरेन समयेन लाभसक्कारसिलोकेन अभिभूतं परियादिण्णचित्तं सम्पजानमुसा भासन्तं. एवं दारुणो खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति. दसमं.
दुतियो वग्गो.
तस्सुद्दानं –
द्वे पाति द्वे सुवण्णा च, सिङ्गीहि अपरे दुवे;
पथवी किञ्चिक्खजीवितं, जनपदकल्याणिया दसाति.