६. असनिसुत्तं

१६२. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘दारुणो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… अधिगमाय. [उपरि ततियवग्गे ततियचतुत्थसुत्तेसु ‘‘मा च खो त्वं तात सेखं… अनुपापुणातू’’ति आगतं. तेन नयेन इधापि अत्थो गहेतब्बो. एत्थ हि किं सद्देन पटिक्खेपत्थोपि सक्का ञातुं, यथा ‘‘सयं अभिञ्ञाय कमुद्दिसेय्य’’न्ति. तस्मा कं… आगच्छतूति एत्थ कमपि… मा आगच्छतूति च, कं सेखं… अनुपापुणातूति एत्थ कमपि सेखं… मा पापुणातूति च अत्थो वेदितब्बो. अट्ठकथाटीकासु च अयमेवत्थो ञापितो] कं, भिक्खवे, असनिविचक्कं आगच्छतु [उपरि ततियवग्गे तरियचतुत्थसुत्तेसु ‘‘मा च खो त्वं तात सेखं… अनुपापुणातू’’ति आगतं. तेन नयेन इधापि अत्थो गहेतब्बो. एत्थ हि किं सद्देन पटिक्खेपत्थोपि सक्का ञातुं, यथा ‘‘सयं अभिञ्ञाय कमुद्दिसेय्य’’न्ति. तस्मा कं… आगच्छतूति एत्थ कमपि… मा आगच्छतूतिच, तं सेखं… अनुपापुणातूति एत्थ कमपि सेखं… मा पापुणातूति च अत्थो वेदितब्बो. अट्ठकथाटीकासु च अयमेवत्थो ञापितो], सेखं [असनिविचक्कं, तं सेखं (पी. क.), असनिविचक्कं, सेखं (स्या. कं.), असनिविचक्कं आगच्छतु, कं सेखं (?)] अप्पत्तमानसं लाभसक्कारसिलोको अनुपापुणातु’’ [अनुपापुणाति (पी. क.)].

‘‘असनिविचक्कन्ति खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोकस्सेतं अधिवचनं. एवं दारुणो खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति. छट्ठं.