४. दीघलोमिकसुत्तं

१६०. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘दारुणो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… अधिगमाय. सेय्यथापि, भिक्खवे, दीघलोमिका एळका कण्टकगहनं पविसेय्य. सा तत्र तत्र सज्जेय्य, तत्र तत्र गय्हेय्य [गच्छेय्य (सी.), गण्हेय्य (स्या. कं. पी. क.)], तत्र तत्र बज्झेय्य, तत्र तत्र अनयब्यसनं आपज्जेय्य. ‘एवमेव खो, भिक्खवे, इधेकच्चो भिक्खु लाभसक्कारसिलोकेन अभिभूतो परियादिण्णचित्तो पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय गामं वा निगमं वा पिण्डाय पविसति. सो तत्र तत्र सज्जति, तत्र तत्र गय्हति, तत्र तत्र बज्झति, तत्र तत्र अनयब्यसनं आपज्जति. एवं दारुणो खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’’न्ति. चतुत्थं.