१०. सगाथकसुत्तं

१६६. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘दारुणो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… अधिगमाय. इधाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं पस्सामि सक्कारेन अभिभूतं परियादिण्णचित्तं, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्नं. इध पनाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं पस्सामि असक्कारेन अभिभूतं परियादिण्णचित्तं, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्नं. इध पनाहं, भिक्खवे, एकच्चं पुग्गलं पस्सामि सक्कारेन च असक्कारेन च तदुभयेन अभिभूतं परियादिण्णचित्तं, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्नं. एवं दारुणो खो, भिक्खवे, लाभसक्कारसिलोको…पे… एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति.

इदमवोच भगवा. इदं वत्वान सुगतो अथापरं एतदवोच सत्था –

‘‘यस्स सक्करियमानस्स, असक्कारेन चूभयं;

समाधि न विकम्पति, अप्पमाणविहारिनो [अप्पमादविहारिनो (पी. क.) अप्पमाणोति हेत्थ फलसमाधि, न सति].

‘‘तं झायिनं साततिकं, सुखुमं दिट्ठिविपस्सकं;

उपादानक्खयारामं, आहु सप्पुरिसो इती’’ति. दसमं;

पठमो वग्गो.

तस्सुद्दानं –

दारुणो बळिसं कुम्मं, दीघलोमि च मीळ्हकं;

असनि दिद्धं सिङ्गालं, वेरम्भेन सगाथकन्ति.