२. सुखितसुत्तं

१३५. सावत्थियं विहरति…पे… ‘‘अनमतग्गोयं, भिक्खवे, संसारो…पे… यं, भिक्खवे, पस्सेय्याथ सुखितं सुसज्जितं, निट्ठमेत्थ गन्तब्बं – ‘अम्हेहिपि एवरूपं पच्चनुभूतं इमिना दीघेन अद्धुना’ति. तं किस्स हेतु? अनमतग्गोयं, भिक्खवे, संसारो. पुब्बा कोटि न पञ्ञायति…पे… अलं विमुच्चितु’’न्ति. दुतियं.