४. कुमारकसुत्तं

४४. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सम्बहुला कुमारका अन्तरा च सावत्थिं अन्तरा च जेतवनं मच्छके बाधेन्ति.

अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थिं पिण्डाय पाविसि. अद्दसा खो भगवा ते सम्बहुले कुमारके अन्तरा च सावत्थिं अन्तरा च जेतवनं मच्छके बाधेन्ते. दिस्वान येन ते कुमारका तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा ते कुमारके एतदवोच – ‘‘भायथ वो, तुम्हे कुमारका, दुक्खस्स, अप्पियं वो दुक्ख’’न्ति? ‘‘एवं, भन्ते, भायाम मयं, भन्ते, दुक्खस्स, अप्पियं नो दुक्ख’’न्ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘सचे भायथ दुक्खस्स, सचे वो दुक्खमप्पियं;

माकत्थ पापकं कम्मं, आवि वा यदि वा रहो.

‘‘सचे च पापकं कम्मं, करिस्सथ करोथ वा;

न वो दुक्खा पमुत्यत्थि, उपेच्चपि [उपच्चपि (क.), उप्पच्चपि (?), उप्पतित्वापि इति अत्थो] पलायत’’न्ति. चतुत्थं;