१०. चूळपन्थकसुत्तं

५०. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन आयस्मा चूळपन्थको [चुल्लपन्थको (सी.), चूलपन्थको (पी.)] भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय परिमुखं सतिं उपट्ठपेत्वा.

अद्दसा खो भगवा आयस्मन्तं चूळपन्थकं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय परिमुखं सतिं उपट्ठपेत्वा.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘ठितेन कायेन ठितेन चेतसा,

तिट्ठं निसिन्नो उद वा सयानो;

एतं [एवं (क.)] सतिं भिक्खु अधिट्ठहानो,

लभेथ पुब्बापरियं विसेसं;

लद्धान पुब्बापरियं विसेसं,

अदस्सनं मच्चुराजस्स गच्छे’’ति. दसमं;

सोणवग्गो [सोणथेरवग्गो (स्या. कं. क.) महावग्गो (अट्ठकथाय समेति)] पञ्चमो निट्ठितो.