१. कम्मविपाकजसुत्तं

२१. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु भगवतो अविदूरे निसिन्नो होति पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय पुराणकम्मविपाकजं दुक्खं तिब्बं खरं कटुकं वेदनं अधिवासेन्तो सतो सम्पजानो अविहञ्ञमानो.

अद्दसा खो भगवा तं भिक्खुं अविदूरे निसिन्नं पल्लङ्कं आभुजित्वा उजुं कायं पणिधाय पुराणकम्मविपाकजं दुक्खं तिब्बं खरं कटुकं वेदनं अधिवासेन्तं सतं सम्पजानं अविहञ्ञमानं.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘सब्बकम्मजहस्स भिक्खुनो,

धुनमानस्स पुरे कतं रजं;

अममस्स ठितस्स तादिनो,

अत्थो नत्थि जनं लपेतवे’’ति. पठमं;