९. विसाखासुत्तं

१९. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति पुब्बारामे मिगारमातुपासादे. तेन खो पन समयेन विसाखाय मिगारमातुया कोचिदेव अत्थो रञ्ञे पसेनदिम्हि कोसले पटिबद्धो [पटिबन्धो (पी. क.)] होति. तं राजा पसेनदि कोसलो न यथाधिप्पायं तीरेति.

अथ खो विसाखा मिगारमाता दिवा दिवस्स [दिवादिवस्सेव (स्या.), दिवादिवस्सेयेव (पी.), दिवा दिवस्सयेव (क.)] येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो विसाखं मिगारमातरं भगवा एतदवोच – ‘‘हन्द कुतो नु त्वं, विसाखे, आगच्छसि दिवा दिवस्सा’’ति? ‘‘इध मे, भन्ते, कोचिदेव अत्थो रञ्ञे पसेनदिम्हि कोसले पटिबद्धो; तं राजा पसेनदि कोसलो न यथाधिप्पायं तीरेती’’ति.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘सब्बं परवसं दुक्खं, सब्बं इस्सरियं सुखं;

साधारणे विहञ्ञन्ति, योगा हि दुरतिक्कमा’’ति. नवमं;