३. दण्डसुत्तं

१३. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सम्बहुला कुमारका अन्तरा च सावत्थिं अन्तरा च जेतवनं अहिं दण्डेन हनन्ति. अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय सावत्थिं पिण्डाय पाविसि. अद्दसा खो भगवा सम्बहुले कुमारके अन्तरा च सावत्थिं अन्तरा च जेतवनं अहिं दण्डेन हनन्ते.

अथ खो भगवा एतमत्थं विदित्वा तायं वेलायं इमं उदानं उदानेसि –

‘‘सुखकामानि भूतानि, यो दण्डेन विहिंसति;

अत्तनो सुखमेसानो, पेच्च सो न लभते सुखं.

‘‘सुखकामानि भूतानि, यो दण्डेन न हिंसति;

अत्तनो सुखमेसानो, पेच्च सो लभते सुख’’न्ति. ततियं;