तत्थिमा उद्दानगाथा
अविज्जाय निवुतो लोको, चित्तं संयोजनम्पि;
सा पच्छिन्नभवतण्हा, द्वेमा चेव विमुत्तियो.
कुम्भूपमं कायमिमं, यं न तुम्हाकं तं पजह [जहा (पी. क.)];
ये केचि सोकपरिदेवा, तिम्बरुको च सयंकतं.
दुक्खं दिट्ठि च उप्पन्नं, यञ्च गोपालकोपमं;
सति कायगता माहु, समथो च विपस्सना.
आसा पिहा च अभिनन्दना च, चतुन्नमननुबोधना;
यानि सोतानि लोकस्मिं, दळ्हं नेमियानाकारो.
यं निस्सितस्स चलितं, अनुपट्ठितकायगतासति;
सयं कतेन सच्चेन, विमुत्तायतनेहि च.
पेटकोपदेसे महाकच्चायनेन भासिते पठमभूमि अरियसच्चप्पकासना नातं जीवता भगवता मादिसेन समुद्दनेन तथागतेनाति.