तत्थिमा उद्दानगाथा

अविज्जाय निवुतो लोको, चित्तं संयोजनम्पि;

सा पच्छिन्नभवतण्हा, द्वेमा चेव विमुत्तियो.

कुम्भूपमं कायमिमं, यं न तुम्हाकं तं पजह [जहा (पी. क.)];

ये केचि सोकपरिदेवा, तिम्बरुको च सयंकतं.

दुक्खं दिट्ठि च उप्पन्नं, यञ्च गोपालकोपमं;

सति कायगता माहु, समथो च विपस्सना.

आसा पिहा च अभिनन्दना च, चतुन्नमननुबोधना;

यानि सोतानि लोकस्मिं, दळ्हं नेमियानाकारो.

यं निस्सितस्स चलितं, अनुपट्ठितकायगतासति;

सयं कतेन सच्चेन, विमुत्तायतनेहि च.

पेटकोपदेसे महाकच्चायनेन भासिते पठमभूमि अरियसच्चप्पकासना नातं जीवता भगवता मादिसेन समुद्दनेन तथागतेनाति.