८. बहुकारसुत्तं
१०७. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘बहुकारा [बहूपकारा (सी. पी.)], भिक्खवे, ब्राह्मणगहपतिका तुम्हाकं ये वो [ये ते (सब्बत्थ)] पच्चुपट्ठिता चीवरपिण्डपातसेनासनगिलानपच्चयभेसज्जपरिक्खारेहि. तुम्हेपि, भिक्खवे, बहुकारा ब्राह्मणगहपतिकानं यं [ये (?)] नेसं धम्मं देसेथ आदिकल्याणं मज्झेकल्याणं परियोसानकल्याणं सात्थं सब्यञ्जनं, केवलपरिपुण्णं परिसुद्धं ब्रह्मचरियं पकासेथ. एवमिदं, भिक्खवे, अञ्ञमञ्ञं निस्साय ब्रह्मचरियं वुस्सति ओघस्स नित्थरणत्थाय सम्मा दुक्खस्स अन्तकिरियाया’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘सागारा अनगारा च, उभो अञ्ञोञ्ञनिस्सिता;
आराधयन्ति सद्धम्मं, योगक्खेमं अनुत्तरं.
‘‘सागारेसु च चीवरं, पच्चयं सयनासनं;
अनगारा पटिच्छन्ति, परिस्सयविनोदनं.
‘‘सुगतं [पुग्गलं (सी. क.)] पन निस्साय, गहट्ठा घरमेसिनो;
सद्दहाना अरहतं, अरियपञ्ञाय झायिनो.
‘‘इध धम्मं चरित्वान, मग्गं सुगतिगामिनं;
नन्दिनो देवलोकस्मिं, मोदन्ति कामकामिनो’’ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. अट्ठमं.