५. सीलसम्पन्नसुत्तं

१०४. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘ये ते, भिक्खवे, भिक्खू सीलसम्पन्ना समाधिसम्पन्ना पञ्ञासम्पन्ना विमुत्तिसम्पन्ना विमुत्तिञाणदस्सनसम्पन्ना ओवादका विञ्ञापका सन्दस्सका समादपका समुत्तेजका सम्पहंसका अलंसमक्खातारो सद्धम्मस्स दस्सनम्पहं, भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि; सवनम्पहं, भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि; उपसङ्कमनम्पहं, भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि; पयिरुपासनम्पहं, भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि; अनुस्सरणम्पहं, भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि; अनुपब्बज्जम्पहं [अनुस्सतिम्पहं (स्या.)], भिक्खवे, तेसं भिक्खूनं बहूपकारं वदामि. तं किस्स हेतु? तथारूपे, भिक्खवे, भिक्खू सेवतो भजतो पयिरुपासतो अपरिपूरोपि सीलक्खन्धो भावनापारिपूरिं गच्छति, अपरिपूरोपि समाधिक्खन्धो भावनापारिपूरिं गच्छति, अपरिपूरोपि पञ्ञाक्खन्धो भावनापारिपूरिं गच्छति, अपरिपूरोपि विमुत्तिक्खन्धो भावनापारिपूरिं गच्छति, अपरिपूरोपि विमुत्तिञाणदस्सनक्खन्धो भावनापारिपूरिं गच्छति. एवरूपा च ते, भिक्खवे, भिक्खू सत्थारोतिपि वुच्चन्ति, सत्थवाहातिपि वुच्चन्ति, रणञ्जहातिपि वुच्चन्ति, तमोनुदातिपि वुच्चन्ति, आलोककरातिपि वुच्चन्ति, ओभासकरातिपि वुच्चन्ति, पज्जोतकरातिपि वुच्चन्ति, उक्काधारातिपि वुच्चन्ति, पभङ्करातिपि वुच्चन्ति, अरियातिपि वुच्चन्ति, चक्खुमन्तोतिपि वुच्चन्ती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘पामोज्जकरणं ठानं [… करणठानं (सी. स्या.)], एतं होति विजानतं;

यदिदं भावितत्तानं, अरियानं धम्मजीविनं.

‘‘ते जोतयन्ति सद्धम्मं, भासयन्ति पभङ्करा;

आलोककरणा धीरा, चक्खुमन्तो रणञ्जहा.

‘‘येसं वे सासनं सुत्वा, सम्मदञ्ञाय पण्डिता;

जातिक्खयमभिञ्ञाय, नागच्छन्ति पुनब्भव’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. पञ्चमं.