१०. सोण्णकोन्तरिकत्थेरअपदानं

१५७. ‘‘मनोभावनियं बुद्धं, अत्तदन्तं समाहितं;

इरियमानं ब्रह्मपथे, चित्तवूपसमे रतं.

१५८. ‘‘नित्तिण्णओघं सम्बुद्धं, झायिं झानरतं मुनिं;

उपतित्थं समापन्नं, इन्दिवरदलप्पभं.

१५९. ‘‘अलाबुनोदकं गय्ह, बुद्धसेट्ठं उपागमिं;

बुद्धस्स पादे धोवित्वा, अलाबुकमदासहं.

१६०. ‘‘आणापेसि च सम्बुद्धो, पदुमुत्तरनामको;

‘इमिना दकमाहत्वा, पादमूले ठपेहि मे’.

१६१. ‘‘साधूतिहं पटिस्सुत्वा, सत्थुगारवताय च;

दकं अलाबुनाहत्वा, बुद्धसेट्ठं उपागमिं.

१६२. ‘‘अनुमोदि महावीरो, चित्तं निब्बापयं मम;

‘इमिनालाबुदानेन, सङ्कप्पो ते समिज्झतु’.

१६३. ‘‘पन्नरसेसु कप्पेसु, देवलोके रमिं अहं;

तिंसतिक्खत्तुं राजा च, चक्कवत्ती अहोसहं.

१६४. ‘‘दिवा वा यदि वा रत्तिं, चङ्कमन्तस्स तिट्ठतो;

सोवण्णं कोन्तरं गय्ह, तिट्ठते पुरतो मम.

१६५. ‘‘बुद्धस्स दत्वानलाबुं, लभामि सोण्णकोन्तरं;

अप्पकम्पि कतं कारं, विपुलं होति तादिसु.

१६६. ‘‘सतसहस्सितो कप्पे, यंलाबुमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, अलाबुस्स इदं फलं.

१६७. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१६८. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१६९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सोण्णकोन्तरिको थेरो इमा

गाथायो अभासित्थाति.

सोण्णकोन्तरिकत्थेरस्सापदानं दसमं.

सकिंसम्मज्जकवग्गो तेचत्तालीसमो.