२. लबुजदायकत्थेरअपदानं

७. ‘‘नगरे बन्धुमतिया, आसिं आरामिको तदा;

अद्दसं विरजं बुद्धं, गच्छन्तं अनिलञ्जसे.

८. ‘‘लबुजस्स फलं गय्ह, बुद्धसेट्ठस्सदासहं;

आकासे ठितको सन्तो, पटिगण्हि महायसो.

९. ‘‘वित्तिसञ्जननं मय्हं, दिट्ठधम्मसुखावहं;

फलं बुद्धस्स दत्वान, विप्पसन्नेन चेतसा.

१०. ‘‘अधिगच्छिं तदा पीतिं, विपुलञ्च सुखुत्तमं;

उप्पज्जतेव रतनं, निब्बत्तस्स तहिं तहिं.

११. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं फलमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.

१२. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१३. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा लबुजदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

लबुजदायकत्थेरस्सापदानं दुतियं.