४. धम्मसञ्ञकत्थेरअपदानं

१३. ‘‘विपस्सिनो भगवतो, महाबोधिमहो अहु;

रुक्खट्ठस्सेव सम्बुद्धो, [रुक्खट्ठेयेव सम्बुद्धे (सी.), रुक्खट्ठो इव सम्बुद्धो (अट्ठ.) एत्थ रुक्खट्ठस्सेव बोधिमहकारजनस्स सम्बुद्धो चतुसच्चं पकासेतीति अत्थोपि सक्का ञातुं] लोकजेट्ठो नरासभो [लोकजेट्ठे नरासभे (सी.)].

१४. ‘‘भगवा तम्हि समये, भिक्खुसङ्घपुरक्खतो;

चतुसच्चं पकासेति, वाचासभिमुदीरयं.

१५. ‘‘सङ्खित्तेन च देसेन्तो, वित्थारेन च देसयं [देसयि (स्या.), भासति (क.)];

विवट्टच्छदो सम्बुद्धो, निब्बापेसि महाजनं.

१६. ‘‘तस्साहं धम्मं सुत्वान, लोकजेट्ठस्स तादिनो;

वन्दित्वा सत्थुनो पादे, पक्कामिं उत्तरामुखो.

१७. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं धम्ममसुणिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, धम्मसवस्सिदं फलं.

१८. ‘‘तेत्तिंसम्हि इतो कप्पे, एको आसिं महीपति;

सुतवा नाम नामेन, चक्कवत्ती महब्बलो.

१९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा धम्मसञ्ञको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

धम्मसञ्ञकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.