४. धम्मसञ्ञकत्थेरअपदानं
१३. ‘‘विपस्सिनो भगवतो, महाबोधिमहो अहु;
रुक्खट्ठस्सेव सम्बुद्धो, [रुक्खट्ठेयेव सम्बुद्धे (सी.), रुक्खट्ठो इव सम्बुद्धो (अट्ठ.) एत्थ रुक्खट्ठस्सेव बोधिमहकारजनस्स सम्बुद्धो चतुसच्चं पकासेतीति अत्थोपि सक्का ञातुं] लोकजेट्ठो नरासभो [लोकजेट्ठे नरासभे (सी.)].
१४. ‘‘भगवा तम्हि समये, भिक्खुसङ्घपुरक्खतो;
चतुसच्चं पकासेति, वाचासभिमुदीरयं.
१५. ‘‘सङ्खित्तेन च देसेन्तो, वित्थारेन च देसयं [देसयि (स्या.), भासति (क.)];
विवट्टच्छदो सम्बुद्धो, निब्बापेसि महाजनं.
१६. ‘‘तस्साहं धम्मं सुत्वान, लोकजेट्ठस्स तादिनो;
वन्दित्वा सत्थुनो पादे, पक्कामिं उत्तरामुखो.
१७. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं धम्ममसुणिं तदा;
दुग्गतिं नाभिजानामि, धम्मसवस्सिदं फलं.
१८. ‘‘तेत्तिंसम्हि इतो कप्पे, एको आसिं महीपति;
सुतवा नाम नामेन, चक्कवत्ती महब्बलो.
१९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा धम्मसञ्ञको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.
धम्मसञ्ञकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.