१०. सुमङ्गलत्थेरअपदानं

१२४. ‘‘आहुतिं यिट्ठुकामोहं, पटियादेत्वान भोजनं;

ब्राह्मणे पटिमानेन्तो, विसाले माळके ठितो.

१२५. ‘‘अथद्दसासिं सम्बुद्धं, पियदस्सिं महायसं;

सब्बलोकविनेतारं, सयम्भुं अग्गपुग्गलं.

१२६. ‘‘भगवन्तं जुतिमन्तं, सावकेहि पुरक्खतं;

आदिच्चमिव रोचन्तं, रथियं पटिपन्नकं.

१२७. ‘‘अञ्जलिं पग्गहेत्वान, सकं चित्तं पसादयिं;

मनसाव निमन्तेसिं, ‘आगच्छतु महामुनि’.

१२८. ‘‘मम सङ्कप्पमञ्ञाय, सत्था लोके अनुत्तरो;

खीणासवसहस्सेहि, मम द्वारं उपागमि.

१२९. ‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, नमो ते पुरिसुत्तम;

पासादं अभिरूहित्वा, सीहासने निसीदतं [निसीद त्वं (सी.)].

१३०. ‘‘दन्तो दन्तपरिवारो, तिण्णो तारयतं वरो;

पासादं अभिरूहित्वा, निसीदि पवरासने.

१३१. ‘‘यं मे अत्थि सके गेहे, आमिसं पच्चुपट्ठितं;

ताहं बुद्धस्स पादासिं, पसन्नो सेहि पाणिभि.

१३२. ‘‘पसन्नचित्तो सुमनो, वेदजातो कतञ्जली;

बुद्धसेट्ठं नमस्सामि, अहो बुद्धस्सुळारता.

१३३. ‘‘अट्ठन्नं पयिरूपासतं, भुञ्जं खीणासवा बहू;

तुय्हेवेसो आनुभावो, सरणं तं उपेमहं.

१३४. ‘‘पियदस्सी च भगवा, लोकजेट्ठो नरासभो;

भिक्खुसङ्घे निसीदित्वा, इमा गाथा अभासथ.

१३५. ‘‘‘यो सो सङ्घं अभोजेसि, उजुभूतं समाहितं;

तथागतञ्च सम्बुद्धं, सुणाथ मम भासतो.

१३६. ‘‘‘सत्तवीसतिक्खत्तुं सो, देवरज्जं करिस्सति;

सककम्माभिरद्धो सो, देवलोके रमिस्सति.

१३७. ‘‘‘दस अट्ठ चक्खत्तुं [दसञ्चट्ठक्खत्थुं (सी.), दस चट्ठक्खत्तुं (स्या.)] सो, चक्कवत्ती भविस्सति;

पथब्या रज्जं पञ्चसतं, वसुधं आवसिस्सति’.

१३८. ‘‘अरञ्ञवनमोग्गय्ह, काननं ब्यग्घसेवितं;

पधानं पदहित्वान, किलेसा झापिता मया.

१३९. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, भत्तदानस्सिदं फलं.

१४०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सुमङ्गलो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सुमङ्गलत्थेरस्सापदानं दसमं.

तस्सुद्दानं –

सीहासनी एकथम्भी, नन्दो च चूळपन्थको;

पिलिन्दराहुलो चेव, वङ्गन्तो रट्ठपालको.

सोपाको मङ्गलो चेव, दसेव दुतिये वग्गे;

सतञ्च अट्ठतिंस च, गाथा चेत्थ पकासिता.

सीहासनियवग्गो दुतियो.