४. सपरिवारियत्थेरअपदानं

१५. ‘‘पदुमुत्तरो नाम जिनो, लोकजेट्ठो नरासभो;

जलित्वा अग्गिक्खन्धोव, सम्बुद्धो परिनिब्बुतो.

१६. ‘‘निब्बुते च महावीरे, थूपो वित्थारिको अहु;

दूरतोव [अहोरत्तं (सी.), थूपदत्तं (स्या.)] उपट्ठेन्ति, धातुगेहवरुत्तमे.

१७. ‘‘पसन्नचित्तो सुमनो, अकं चन्दनवेदिकं;

दिस्सति थूपखन्धो च [दीयति धूमक्खन्धो च (सी.), दीयति धूपगन्धो च (स्या.)], थूपानुच्छविको तदा.

१८. ‘‘भवे निब्बत्तमानम्हि, देवत्ते अथ मानुसे;

ओमत्तं मे न पस्सामि, पुब्बकम्मस्सिदं फलं.

१९. ‘‘पञ्चदसकप्पसते, इतो अट्ठ जना अहुं;

सब्बे समत्तनामा ते, चक्कवत्ती महब्बला.

२०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सपरिवारियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सपरिवारियत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.